3 มิถุนา 07
“พระเจ้าให้แขนมาสองข้าง ให้ตามาสองดวง ให้ขามาสองขา ให้หูมาสองหู แต่กลับให้หัวใจมาดวงเดียว เพื่อให้เราได้ตามหา ... อีกครึ่งหนึ่งของหัวใจ” เคยรู้สึกไหมค่ะ ว่าหัวใจของตัวเอง “ขาด” อีกครึ่งหนึ่งไป
เคยไหมค่ะที่เคยเชื่อมั่นว่าจะตามหา “อีกครึงหนึ่งนั้นเจอ”ฉันเคยเชื่อนะคะ ว่าหากตามหาความรัก สักวันฉันต้องเจอคนที่ฉันรัก
ฉันตามหาใครคนนั้นในทุกที่ มองหาในทุกแห่งที่ไป
หวังว่าในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง ใครคนนั้นจะหันมาสบตา และเราจะรักกัน
ความฝันมันสวยงามและง่ายดายเสมอ ...นะคะทั้งๆ ที่จริงๆ แล้ว โลกแห่งความจริง ... มันโหดร้ายและไม่มีอะไรเป็นอย่างที่ฝันเลยหลายครั้งที่ฉันผิดหวังกับความรัก เพราะคิดว่าใครเหล่านั้นคือคุณ... ตามหา ... คาดหวัง ... ผิดหวัง ...
มันคืองวจรความเจ็บช้ำที่พบเจอตลอดมา และก็ยังหมุนเรื่อยไป
เพราะ ... ความเหงาผลักเราเข้าสู่ความรัก และความรักก็ผลักเราเข้าสู่ความเหงา อีกครั้ง...จนวันหนึ่ง
วันที่บางความเจ็บปวดก่อให้เกิดคำถามในหัวใจว่า
จริงหรือ...ที่การตามหา จะทำให้เราพบเจอ
หากเราเดินทาง ใครคนนั้นก็เช่นกัน เส้นทางของเราจะมาบรรจบกันได้ไหม
หรือจะเป็นการตามหา ไล่จับเรื่อยไป ไม่มีวันเจอ
...คนที่ไม่ใช่ วิ่งตามเท่าไหร่ ก็ตามไม่ทัน
...
จะหยุดดีไหม...
หยุดการตามหา ไขว่คว้า
อยู่นิ่งๆ กับตัวเอง ... และรอคอย
มันอาจจะไม่สำคัญก็ได้ว่า เราจะต้องเป็นฝ่ายตามหา หรือรอคอย
สิ่งสำคัญก็คือ ความเชื่อ ต่างหาก
ขอเพียงเชื่อว่า ใครคนนั้น ต้องมา ... และรอคอย อย่างมีความสุช
อาจจะดีกว่ามากมายกับการกระวนกระวาย ตะเกียกตะกายตามหา ให้หัวใจเจ็บล้า อย่างทั่ผ่านมา…ชีวิตยังคงดำเนินต่อไป…เช่นที่เคยเป็นมา
เพียงแต่ในวันธรรมดา-ธรรมดา วันหนึ่งในชีวิตเราได้พบกันและฉันก็ได้คำตอบที่ตามหามานานว่า
”เธอคือคนนั้น ที่ฉันตามหามาตลอดชีวิต”…
ซักวันมันคงซาไปเอง